NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Terrace House to program o szóstce nieznajomych pod jednym dachem
i relacjach między nimi.
Przygotowaliśmy dla nich tylko piękny dom i auta.
- Nie mamy scenariusza. - Tak.
Dziś ponownie dołączył do nas aktor Eiichiro Funakoshi.
- Miło nam. - Wzajemnie.
Ostatnio Ryo miał kłopoty.
- Tak. - To frustrujące.
Torichan, bądźmy profesjonalni i przedstawmy kontekst.
Wytłumacz, co cię frustruje.
- Musimy. - Nie chcę o tym mówić.
To zrozumiałe.
- Ale nie znamy całości. - Tak.
Ryo może nie czuć nic do Vivi, ale w tym tygodniu...
możemy zobaczyć trzy kobiety rozrywające go na strzępy.
Wprowadzisz nas w temat?
Dobrze, na początku... była rozmowa Ryo i Hany,
w której zapytała ona Ryo o jego uczucia.
A więc twierdzisz, że nie czujesz też nic do Emiki czy Vivi?
W skrócie, tak.
- „W skrócie”? - Jesteście dla mnie znajomymi.
Mówiąc wprost,
- nie czuje nic do żadnej. - Kto mówi „w skrócie”?
Tak powiedział Hanie.
Tak czy inaczej, później porozmawiał z Vivi.
Jasno wyraziłam, co czuję.
- Ale... - Tak.
- To... - Nie mów, że nie widzisz.
Powiedziałaś mi wprost, co do mnie czujesz?
Nie chcę tego komplikować.
Jeśli chcesz, zostańmy przyjaciółmi.
Mam odpowiedzieć teraz?
Wciąż to odwleka.
Chce się zbliżyć, ale nie na odległość.
To jakaś zagadka?
Później zaczął mówić jej, że jest niesprawiedliwa
- i mogła dać znać wcześniej. - Jakby zawiniła.
Mogę znaleźć tu dobrą pracę i zostać.
- Za późno, by to rozważyć. - Za późno?
Nie wiedziałem o tym.
- Zawsze są opcje... - To nie fair.
- Ale są... - Bardzo nie fair.
- „Za późno. Jesteś nie fair”? - Bzdura.
Przyślijcie go. Przemówię mu do rozsądku.
Odetchnijmy.
Chciał się wypromować.
- Ciężko zaprzeczyć. - Tak.
Pierwszego dnia wkurzył się, że zostawiliśmy brudne naczynia.
A ostatecznie tylko ty i ja czyściłyśmy zlew i lodówkę.
Właśnie.
- Emika manipuluje. - Tak.
To ona zaczęła na niego narzekać.
- Kiedy o tym mówisz... - Prawda?
Naprawdę świetnie sobie radzi.
- Genialnie. - Nie próżnuje.
Uznała, że Ryo chce się wypromować, jakby ona miała inaczej.
32. TYDZIEŃ
NIENAWIDZĘ CIĘ
OMOTESANDO, TOKIO
Podnieście szklankę prawą ręką.
- Prawą? - Tak.
A teraz lewą zakryjcie oko.
- Co to? - Dobrze?
- Pijmy. Łata! - Łata!
Łata!
- Fajnie zjeść na zewnątrz. - Jasne.
Od razu się cieszę.
- Szkoda, że nie ma Tupasa. - Tak.
Szkoda.
Masz teraz jakieś walki?
Tak, 23. i 24.
- Gdzie? - W Shinkibie.
- Super. - W oba dni?
- Świetna hala. - Wpadnę 24.
- Super. - Jaki to dzień?
- Nie wiem. - Też chcę.
- Jeśli możesz. - Chodźmy.
- Dobrze. - A ty, Ryo?
Chyba dam radę.
Też wpadnę na twój mecz.
- Ryba już gotowa? - Tak, saikyoyaki.
- Gorący. - Co to?
- To przegrzebek. - Smacznego.
Miło zjeść razem, co?
- Tak, to coś nowego. - Najlepsze wspomnienie z wakacji.
Ustawcie się do zdjęcia. Chodź, Kai.
- Pycha. - Pojadłam.
- Strasznie. - Ja też.
Odchodzę z programu.
Niemożliwe.
Tak myślałam.
Dlatego wymyśliłeś tę kolację.
Na serio?
Czemu odchodzisz?
Mój trener poprosił mnie,
bym odszedł.
Zrobiłem sobie przerwę od treningów,
ale od przyszłego tygodnia wracam.
Dlatego czas na mnie.
- Serio? - Tak.
Wprowadziłem się tu, by odnaleźć inspirację.
Zyskałem bardzo wiele.
Przy okazji zrozumiałem też,
że moje działania naprawdę wpływają na ludzi.
Czuję, że tym bardziej muszę ciężko pracować.
To najcenniejsza rzecz, jaką zyskałem w programie.
Chcę podziękować wam,
a także poprzednim mieszkańcom i Tupasowi,
za wszystko.
W końcu poczułam,
że czuję się w domu swobodnie
i bardzo lubię z tobą rozmawiać.
Tworzenie przyjaźni zajmuje mi trochę czasu.
Przykro mi, że odchodzisz.
Wprowadziliście się dość niedawno,
ale obyście zyskali dużo fajnych wspomnień.
Przeziębimy się.
Chodźmy.
Cieknie mi z nosa.
- Mi też. - Idę do łazienki.
To nie do uniknięcia.
Pójdziesz do niej?
Nie.
Poszła do łazienki.
KOSZYKARZ, LAT 26
WRESTLERKA, LAT 22
ASPIRUJĄCY KOMIK, LAT 25
STUDENTKA, LAT 21
ASYSTENT OSOBISTY, LAT 22
MODELKA, LAT 24
Chcę napić się z Tupasem.
- Ryo... - Tak?
- pogadamy? - Jasne.
Pewnie.
- Chodźmy. - Dzięki.
Ale zimno.
- Dzięki. - Jasne.
Dzięki za przyjście.
- Co tam? - Cóż...
Kiedy poznałam cię po tym,
jak wróciłeś z obozu...
to pogadaliśmy
i...
zakochałam się w tobie.
I z tego powodu
robiłam i mówiłam dziwne rzeczy.
Podkochiwałam się w tobie.
Zauważyłeś?
Oczywiście, że wiedziałem.
Nie byłem pewien, kiedy powinienem ci powiedzieć,
co czuję.
Pamiętasz, jak próbowałaś zaprosić mnie na kolację
i przeszliśmy razem przez trzy pokoje?
- Wybacz. - Albo...
gdy zaprosiłaś mnie gdzieś po wygranej walce?
Nawet wtedy...
jeśli mam być szczery,
nie sądziłem, byśmy mogli być razem.
Ale doceniałem,
że wkładasz tyle wysiłku, by się zbliżyć.
Po prostu...
to było naprawdę odważne i jestem ci wdzięczny.
- Dzięki. - Jasne.
Bardzo dojrzałam.
Nie będę zapraszać kogoś na randkę dopiero w trzecim pokoju.
- Kiedy... - Z kolejnym partnerem
będę bardziej bezpośrednia.
Dzięki, że zapewniłeś mi okazję do rozwoju.
Jeszcze jedno.
Nie chcę zabrzmieć protekcjonalnie,
ale brak zainteresowania z mojej strony
nie ma związku z tym, że jesteś wrestlerką.
Mówiłaś, że twój były nie umiał tego zaakceptować,
dlatego chciałem ci to powiedzieć.
Jesteś piękna.
Naprawdę tak uważam.
Jesteś piękna i promieniejesz dobrą energią,
dzięki której zawsze chciałem wracać do domu.
Na pewno poznasz kogoś, kto cię za to pokocha.
Bądź dumna z tego, kim jesteś
i życzę ci, byś znalazła prawdziwą miłość.
- Dzięki. - Wiem,
że to pewnie irytujące,
ale chciałem ci to wyznać.
- Cieszę się, że padło na ciebie. - Tak?
Oby nie było dziwnie, jeśli zaproszę cię kiedyś na kolację.
Pozostańmy przyjaciółmi.
- Dzięki. - Dzięki.
- Super. - Tak.
PRACA W SHINJUKU UDANEGO GRILLA – TUPAS
- Grill był super. - Było świetnie.
- Fajnie zjeść na zewnątrz. - Coś innego.
Do pewnego momentu.
- Tak. - Rozumiem.
Chcesz coś zrobić przed odejściem?
Niech pomyślę...
Denerwuję się.
Chciałem coś powiedzieć...
Zapomniałem.
Pogadamy?
- Tu? - Nie.
Chodźmy do pokoju zabaw.
- Chodźmy. - Dobrze.
Do kitu.
Mówiłeś, że pogadasz ze mną, zanim odejdziesz.
- Tak. - Kiedy chciałeś to zrobić?
Kiedy chciałeś pogadać?
- To nie fair. - Kiedy powiem, że odchodzę.
Nie odpuszczę tego,
że chcesz wyprowadzić się do Stanów.
Dlatego...
ciężko mi wyobrazić sobie, że będziemy razem.
Więc nie spróbujesz?
Mówiłam ci, że to nic pewnego.
Kilka dni temu.
- Ale to... - Planowałem już wyprowadzkę.
Dobrze, masz trochę racji.
Trudno.
Trudno...
Może nie spotkam kogoś tak pięknego i świetnego jak ty
i będę tego żałował.
Ale teraz czuję, że muszę tak postąpić.
To pożegnanie.
Tak, ale...
bawiłem się świetnie i wiem,
że mogę cię tym irytować.
Ale spędziłem z tobą świetne chwile.
Wprowadzając się tu,
w ogóle nie liczyłem na to, że znajdę tu miłość.
Do samego końca Ryo wciąż zgrywa
kapitana zespołu, nawet kiedy jest w domu.
- Tak to widzę. - Zgadzam się.
Z twojego punktu widzenia, Hana,
Ryo podobała się Vivi i tak było w porządku.
Nie musiał mówić, że nie czuje nic do nikogo.
Wolałabym, żeby był szczery.
To taka różnica?
Mógł wyrazić swoje uczucia, na dwa różne sposoby,
ale nie wydaje mi się, by był wobec was nieszczery.
Powiedział, co czuje.
Ostatnio uznałyśmy,
że Ryo był bierny i robił tylko to, co musiał.
A kiedy przychodziło do pomocy innym,
jak zmywanie naczyń czy wynoszenie śmieci,
ogólnie sprzątanie...
- Raczej się nie stara. - Racja.
Przeszkadzało mu, że w zlewie jest dużo naczyń
i dobrze, że poruszył ten temat.
Ale sam nie wykonuje tych obowiązków regularnie.
Wydawało się, że naprawdę mu zależy,
a ja byłam tą leniwą, która nie pomagała.
To było niesprawiedliwe.
Ale taki już jest.
Powinnam się z tym pogodzić.
Mogę coś zasugerować?
Co robisz?
- Bałeś się, że cię uderzę? - Już myślałem.
- Przygotowywałem się. - Głupi...
Godzinę temu mogłabym to rozważyć.
Ale już się uspokoiłam.
- Padłbym. - Kąpiel pomogła.
Trochę się trzęsę, ale jest lepiej.
To pierwsza piosenka,
jakiej razem posłuchaliśmy.
Posłuchajmy jej ostatni raz.
Masz spocone ręce.
Wiem.
Ty też.
Strasznie się pocę.
Bolą cię nogi?
Nie.
Obyś spełnił swoje marzenia.
Tak, będę ciężko pracował.
I ty też.
Nie będziesz za nimi podążać?
Będę, ale teraz chce mi się płakać.
Ale nie chcę.
Nie przed tobą.
- Nie płacz. - Nie będę.
Cóż...
Czas spać?
Chyba tak.
Chcę spać tutaj.
- Zaśniesz tutaj? - Tak.
Zasnę tutaj.
W ten sposób.
Dobranoc.
Do kitu.
Nie wiem...
Myślałam, że dla ciebie zostanę w Japonii.
Nie chciałem tego.
Nie mogę...
Gdy się zakochuję, to nie mówię:
„Nie zbliżaj się”.
- Nie potrafię. - Nie miałaś iść spać?
- Słyszysz? - Nie zasypiasz?
Nienawidzę cię!
Jest taka szczera w swoich emocjach.
- Niesamowite. - Naprawdę go lubi.
A on twierdzi, że nie szukał miłości.
- Kto by pomyślał? - Mógł dać znać.
Mógł powiedzieć na początku.
Jego problemem było to, że nie chciał skrzywdzić innych,
ale to jego brak działania skrzywdził najbardziej.
Rzucił ją w najboleśniejszy sposób i w najgorszym momencie.
- To dla nich koniec? - Nic z tego nie będzie.
Nie szukał miłości.
Sam mówił, że chce propagować koszykówkę.
Chciał odegrać rolę idola, do którego wzdychają kobiety,
by przyciągnąć więcej fanów na mecze.
Przybył, podbił, misja wykonana.
Zachowują się tak, jakby mieli być razem.
- Poza kamerami? - Tak.
- To mnie nie obchodzi. - Wątpię.
Vivi nie udało się odrzucić swoich uczuć do niego.
- Nie miała czasu. - Próbowała go nienawidzić.
Tak naprawdę ich relacja nie została przerwana.
Dlatego jest teraz taka emocjonalna.
Najgorsze jest to, że Ryo przekładał tę rozmowę,
prosił ją o więcej czasu na zastanowienie się,
przez co myślała, że jest jeszcze szansa.
A potem bez słowa wyjaśnienia wyjawił, że odchodzi.
- Racja. - To było bezduszne.
Czy to możliwe, że Ryo czuje coś do Vivi
i dlatego ciężko mu o tym rozmawiać?
- Nie sądzę. - Nie.
- Raczej nie. - Nie?
- Na pewno. - Gdyby tak było...
Gdyby nie było chemii, to czy byłaby tak bezpośrednia?
Nie, Vivi jest odważna i zaryzykowała.
Zakochała się w facecie, który nie da jej jasnej odpowiedzi.
- Serio? - Szokujące.
- Zatem Ryo jest straszny. - Najgorszy.
Nie obchodzi go.
- Tak myślisz? - Nie kocha jej.
Gdyby coś czuł,
nie obchodziłoby go to, jak wypada.
- Fani byliby nieważni. - Po prostu...
jeśli koszykówka jest tak ważna, to mógł dać jej znać
i skupić się na tamtym.
Zawsze ma jakąś wymówkę: prośbę trenera,
promocję koszykówki
czy brak zainteresowania miłością.
Nie chce z nikim być z powodu, na który wpadła Emika...
„Wpadła”?
Ryo chciał się wypromować.
Zaangażował się w to tak bardzo, że nie miał czasu na randki.
Chyba tak.
- Bo straciłby fanów. - Racja.
Chciał zatrzymać fanów, rozreklamować swoje nazwisko
i spokojnie odejść.
- Emika mądrze to ujęła. - Musiał wypełnić misję...
Emika świetnie zrozumiała sytuację.
- Skupia się na koszykówce... - I w porządku.
- ...ale czy kocha Vivi? - Niech się rozwija.
I niech popularyzuje koszykówkę.
- Ale nie zachował się dobrze. - Tak.
Był nieodpowiedzialny.
Pozostawał bierny w wyjaśnianiu spraw.
Nie inicjował ważnych rozmów. Wątpię, by był zakochany.
Jeśli ktoś zadaje same pytania, to raczej mu nie zależy.
- Tak. - Właśnie.
- To łatwe wyjście. - Pytanie na pytanie.
To taka obrona.
Emika szokuje mnie otwartością.
Zdziwiła mnie swoimi łzami.
- To było dziwne. - Prawda?
Płakała, ale w domu zaczęła znów na niego narzekać.
- Niesamowite. - To takie dziwne.
W jednej chwili spokojna, w drugiej tsunami.
PRACA – VIVI P.S. SMUTNO MI
GODZINA 8.30
- Hej... - Masz tak mało rzeczy?
- Praktycznie wcale. - Nie wozisz zbyt wiele.
Widzieliście? Kai to namalował.
- Fajne. - Dał ci go?
Super.
- Spakowany? - Tak, jestem gotowy.
Będę się zbierał.
- Serio? Już? - Tak.
Muszę jechać na trening.
Jak codziennie. Zostawię wiadomość.
DZIĘKI ZA WSZYSTKO! – RYO
- Trzymajcie się. - Nie...
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Dobrze było cię poznać. Powodzenia.
- Dzięki. - Wzajemnie, serio.
- Jesteś najlepszy. - Wzajemnie. Na razie.
- Na razie. - Pewnie.
Dzięki.
Do zobaczenia.
- Na razie. - Dzięki.
- Umówimy się. - Pewnie.
- Na razie. - Pewnie.
Walnąłeś moim obrazem?
Twój obraz...
Szanuj go!
Dzięki, zaopiekuję się nim.
Trzymajcie się. Dzięki.
Miłego dnia.
Smutno mi.
Świetny gość.
RING NR 1 SHINKIBA, TOKIO
Zaczynamy walkę TCS kontra Oedo Tai,
sześć zawodniczek, 20-minutowe walki.
Czerwony narożnik: Tokyo Cyber Squad.
Mająca 155 cm i ważąca 47 kg
siódmoklasistka z szóstką za odwagę.
Witaj na ringu, Rina!
Rany!
- Zaczęły! - Co ona robi?
Uważajcie.
Oddalcie się od ringu.
Masakra!
Dla własnego bezpieczeństwa.
Super!
Niesamowite.
Masakra!
- Nie! - O nie!
TSUKISHIMA, TOKIO
MONJA MUGI ODDZIAŁ KIYOSUMI-DORI
GODZINA 22.00
Jak leci?
- Hej. - Dzięki za cierpliwość.
- Jesteś. - Co tam?
- Padam. - Zmęczona?
Było nieźle.
- W porządku? - To znaczy?
- Nic ci się nie stało? - Przy nas nic się nie działo.
- Nie wystraszyłam cię? - Było super.
- Byłaś świetna. - Tak?
Podobała mi się twoja mina na wejściu.
Za mocna. Naprawdę.
- Pachnie super. - Już gotowe?
- Wsuwaj. - Smacznego.
Wygląda super.
Pycha.
- Owoce morza są pyszne. - Które?
Nie widzę.
- To krewetka? - I ośmiornica.
Gdy ostatnio rozmawialiśmy,
wspomniałeś, że wolisz szczere osoby.
- Naprawdę się z tym zgadzam. - Tak?
- Miałeś rację. - Pojęłaś to po Ryo?
Dzięki niemu?
Można tak powiedzieć.
Na pewno chciał być troskliwy,
ale jest taki skomplikowany.
Chcę, by było jasne, na czym stoję z daną osobą.
- Tak. - Więc...
naprawdę łatwo mi się z tobą rozmawia.
- Tak myślisz? - Tak.
Wiele ci się zwierzyłam. Dzięki, że mi pozwoliłeś.
- Trochę gadaliśmy. - Ostatecznie mnie odrzucił,
- ale wyznałam mu swoje uczucia. - To dobrze.
I druga sprawa.
Czekam na te trampoliny.
Ja też. Cieszę się na nie.
- Ustaliliśmy datę? - Cóż...
Możemy iść drugiego albo trzeciego.
- To trzeciego. - Tak?
- Dobrze. - Super.
Trampoland, nadchodzimy.
Wciąż przerywała mi, mówiąc:
„Nie myśl sobie o nas za wiele”.
Mówiłam jej, że przecież rozumiem.
Nie ciągnęłam już tego, bo wydaje mi się,
że nie ma empatii do innych ludzi.
Być może jestem w błędzie.
- Czekałem. - Wymknęłam się.
Jestem przed czasem. Wybacz za „czekanie”.
Padam z głodu.
- To było w Ginzie? - Tak.
Poszliście?
Obiecał, że zabierze mnie, gdzie będę chciała.
Zażartowałam o Ginzie i zabrał mnie.
Myślał, że mówię serio.
Jesteś cała w skowronkach.
Co za cringe.
- W porządku? - Rany.
To było straszne.
Bardzo.
- To był atak na Hanę. - Tak?
Emika czuła się pokonana po poprzedniej konfrontacji.
Czuła, że po kolacji może jej solidnie dowalić.
To z tego się cieszyła, a nie z randki z Ryo.
Sprawdzisz, co z nią?
Nie wiem, co powiedzieć.
To telewizja. Wiem, że tego nie kontroluję.
Dawno nie czułam się tak źle.
Do tego momentu...
radziłam sobie, rozmawiając z innymi.
Śmiałam się i znosiłam to.
Życie tutaj mnie zamęczy.
Nie powinnam była się wprowadzać.
Emika nie jest taka prosta.
Wcześniej mówiłaś,
że nie jest zdolna do empatii.
Prawda? A jest odwrotnie.
Nadmiernie analizuje i przez to jest skrępowana.
Może tego tak nie widać,
ale jest dużo bardziej troskliwa, niż się wydaje.
Ale nie umie się komunikować.
Rozumiem to,
biorąc pod uwagę, że mieszkam z nią dłużej.
Mimo tego, nie zmieniam zdania.
Ale jeśli chcesz jej bronić...
to pogadaj z nią.
Wybacz, że dzwonię tak nagle.
Pewnie.
- Masz czystą. - Dziękuję.
Chcesz pogadać?
Każdy, kto widział ten odcinek,
od razu mnie znienawidzi.
Nie wiedziałam, że tak to wyglądało.
Wiem, że to wszystko moja wina, ale...
Po tym odcinku...
nie zmieniam zdania o tobie.
Nie wystarczy, że...
To najbliżsi rozumieją, jaka naprawdę jesteś?
Chciałabym w to uwierzyć i pozbyć się tych myśli.
Jestem słaba.
Jesteś wrażliwa.
Ale lubię to w tobie.
Nie nadaję się do tego programu.
To dla mnie za trudne.
To czyni cię ludzką. Lubię to w tobie.
Gdyby cię nie było...
byłoby mi dużo ciężej.
- Dzięki, że przyszedłeś. - Pewnie.
Cieszę się,
że nie zmieniłeś zdania o mnie po tym odcinku.
Sądziłam, że mnie znienawidzisz.
Nie jestem tak płytki...
by od razu cię znienawidzić.
O nie, już 3.30.
Chodźmy spać.
Dziękuję ci.
W porządku?
Tak, już lepiej.
Przytulimy się?
Czemu?
- Dla uspokojenia. - Tak?
Czemu...
Nie wiedziała, jak wstrętnie brzmią jej komentarze...
- Tak. - ...dopóki nie usłyszała nas.
Nie powinna myśleć, że nie nadaje się do programu.
- Tak. - Racja.
To świetna możliwość, by odkryć, kim się naprawdę jest.
- I rzadka. - Można dobrze się poznać.
To świetnie, że doznała tego olśnienia.
Ale nie zapominajmy, że wcześniej
głosiła przed wszystkimi widzami Terrace House,
że Ryo narzekał na naczynia, a sam nic nie robił
i był w programie tylko dla promocji swojej osoby.
Nie brała pod uwagę, jak inni ją postrzegają,
dopóki nie zobaczyła programu? Weź się w garść.
Jest dramatyczna tylko, gdy mowa o jej reputacji.
Nie spodziewała się tego po tym, jak ostro naskoczyła na Ryo?
Widzowie będą na tej podstawie wyrabiać sobie opinię.
To ona zaczęła oczernianie Ryo.
Co zrobi, gdy zobaczy to?
Za oczernianie należy się kara.
Na jej miejscu,
gdybym była na kolacji z Tupasem i podkochiwała się w nim...
Gdybym była w jej stanie,
a ta osoba proponowała mi uścisk,
to zgodziłabym się. A ona tego nie chciała.
To dziwne.
- Była dziwnie racjonalna. - Tak?
Trzy razy powiedział, że ją lubi i nic.
To prawda.
Czemu w ogóle nie reaguje?
Tupas też ma trochę złych nawyków.
Nie było powodu,
by pouczał Hanę, nim poszedł pocieszyć Erikę.
To było słabe.
- Ciężko to rozgryźć. - Co Tupas naprawdę czuje?
Martwi mnie to.
Wyznaje jej swoje uczucia,
ale wciąż nie wiemy, co naprawdę czuje.
Po jego ostatnim: „Lubię cię”
usłyszał tylko: „O nie, już 3.30”.
GODZINA 14.30
- Cześć. - Jesteś chory?
- To przewlekłe. - Wraca? Przykro mi.
W porządku?
Cóż...
Tak.
Dzięki za wczoraj.
Nie ma sprawy.
Po tym odcinku wczułam się w oglądającego
i zrozumiałam, że nie wypadam dobrze.
Wiem, że nie zmieniłeś o mnie zdania,
ale wtedy naprawdę wierzyłam w to, co mówiłam.
Przemyślałam to i chcę postępować mądrzej.
Rzadko mogę się zobaczyć
jak na dłoni.
Nie miałabym takiej okazji, gdyby nie Terrace House.
Mimo wrzawy na moim profilu.
Strasznej...
Jestem ci wdzięczna, że wciąż widzisz mnie taką,
jaka jestem, zamiast wierzyć w to, co usłyszysz.
Chciałabym spędzić z tobą więcej czasu.
Ale postanowiłam odejść.
Co? Kiedy?
W przyszłym tygodniu.
Chcę jeszcze wszystkich zobaczyć.
Serio?
Szczerze mówiąc, planowałam odejść
jeszcze przed tobą i Vivi.
Znamy się...
dopiero od miesiąca.
Prawdę mówiąc...
chciałbym więcej czasu.
Myślę, że cię lubię.
Wiem, że cię lubię.
Ja też wiem...
że coś do ciebie czuję.
Co z tym zrobimy?
Umówmy się na randkę.
Ostatnią przed odejściem.
Będę, bez wątpienia.
Zrobię to dobrze.
Wyznam uczucia jak należy.
Jak należy? Dobrze.
Nie mogę się doczekać.
Napisy: Krzysztof Zając